Queremos conquistar melloras reais aquí e agora. Pero ningunha destas reivindicacións vainos ser concedida dende arriba, e ningunha está garantida para sempre: o que se conquista sen organización se perde cando cambia a correlación de forzas ou o goberno de quendas.
Por iso este programa diríxese á clase traballadora e as súas organizacións. É un programa que busca unificar distintas loitas nun único combate xeral contra as distintas formas de violencia do capitalismo. Que busca superar a fragmentación e o illamento, o corporativismo e a división.
Un programa que axude a estender a organización, a construír unha oposición obreira fronte ao capital e os seus gobernos, fronte á austeridade, a guerra e a reacción. Unha oposición obreira que non é unha nova fórmula de oposición parlamentaria nin unha alternativa electoral dentro dos límites do capitalismo. É a clase traballadora organizada de forma independente, capaz de defendelos seus intereses goberne quen goberne e sexan cales sexan as condicións.
O seu núcleo está nos centros de traballo, onde tamén está o núcleo da explotación. En cada empresa, a oposición obreira constrúese coa asemblea como órgano de decisión, con seccións sindicais combativas e co protagonismo dos propios cadros de persoal, por enriba das diferenzas de sindicato, contrato ou categoría. Cada reivindicación pode converterse alí nunha plataforma concreta: na negociación dun convenio, fronte a un despido colectivo, ante unha externmalización ou un cambio de quendas.
Pero a vida da clase traballadora non remata na saída do traballo. A mesma persoa que se enfronta a súa empresa paga un alugueiro, espera cita no centro de saúde ou busca praza para os seus pais nunha residencia. Por iso a oposición obreira esténdese aos barrios e as vilas: á organización de veciñas e veciños, á defensa dos centros de saúde e as escolas, a centros obreiros e populares que sirvan de punto de encontro e coordinación. E chega aos centros de estudo, ás organizacións de mulleres traballadoras e aos comités pola paz.
Estes espazos non poden quedar illados. Unha folga gaña forza cando é sostida no barrio; unha loita pola vivenda gaña forza cando chega aos centros de traballo. A tarefa é coordinar o que hoxe está disperso: que a asemblea dunha empresa coñeza a loita que ten ao carón, que os comités dun sector se coordinen entre si e co seu territorio, que as reivindicacións parciais conflúan en plataformas comúns. Así, dende cada espazo de vida e de traballo, técese unha rede organizada capaz de actuar coma unha sola forza.
Mais traballadores organizados. Mais seccións sindicais. Mais comités. Mais asembleas. Mais asociacións nos barrios. Mais estruturas de loita pola vivenda e os servizos públicos. Mais centros obreiros e populares. Mais sindicalismo estudantil. Mais organización das mulleres traballadoras e da clase obreira migrante... Mais capacidade para afrontar o seguinte conflito. Mais capacidade para que cada loita, que cada reivindicación, desemboque en mais forza ata que esteamos en disposición de acabar con este sistema.
Este programa non é un cambio gradual cara outra sociedade nin unha suma de reformas que acabe transformando o capitalismo dende dentro. Baixo o dominio do capital, as nosas necesidades so poden satisfacerse de forma parcial e temporal. Este é o seu límite. Pero se cada loita nos fai mais fortes, tamén pode debilitar mais ao inimigo. Se cada loita pode estender a organización, tamén pode interromper e abrir brechas no funcionamento normal da súa sociedade.
O que hoxe parece inmóbil pode cambiar en cuestión de días. Cando o poder capitalista se debilite e a conciencia e organización da clase medren, o desenlace dependerá do grado de preparación acumulada. Esa é a perspectiva estratéxica deste programa: que a clase obreira esté en condicións de disputar o poder á burguesía, tomalo e construír o socialismo-comunismo. Unha sociedade na que os medios de produción sexan propiedade social, a economía se planifique democraticamente para satisfacer as necesidades da maioría e na que os traballadores e traballadoras decidámolo todo. Unha sociedade na que o libre desenvolvemento de cada quen sexa a condición do libre desenvolvemento de todos.